Hoofdinspecteur Sten Wall krijgt te maken met twee vermissingen. Dat is nogal wat voor een klein provinciestadje in Zweden. Daarnaast heeft een aantal vrouwen last van onaangename telefoontjes. Ook hieraan moet aandacht worden besteed. Sten Wall gaat de gangen van de twee vermiste personen na en doet hierbij een ontdekking die tot opschudding zal leiden in het stadje.

Op de omslag van Voyeur staat dat dit een sfeervolle Zweedse misdaadroman is. Een quote die goed getroffen is. Een aangenaam boek om te lezen! Sten Wall en zijn team staan centraal, maar daarnaast worden allerlei personages opgevoerd die treffend worden neergezet. De hoofdinspecteur is een wat oudere man, een beetje gezet, een beetje kalend, maar hij zit er niet echt niet mee. Rondom hem worden allerlei gewone mensen geschetst met hun hebbelijkheden en hun onhebbelijkheden. De ene persoon heeft het wat meer met zichzelf getroffen dan de ander, overeenkomst is dat het je buren zouden kunnen zijn. Hier ligt de kracht van dit verhaal. Het is dichtbij en het is invoelbaar. En niet te vergeten, de auteur strooit kwistig met humor, menig komische uitspraak of belevenis komt voorbij.

En dan het misdaadverhaal. Het zijn er eigenlijk meerdere die op het eind in elkaar grijpen. Hellburg houdt er een rustige stijl op na, dit is beslist geen up-tempo boek De ontknoping is toch verrassend en komt dankzij het volgen van aanwijzingen tot stand. Bjorn Hellberg moet het hebben van sfeerbeschrijvingen, gewone mensen met hun angsten, hun wensen en verlangens. Een vertelling over een misdaad in een gewoon stadje. Nergens opgeklopt of voorzien van ‘spierbundeltaal’. Een misdaadroman die daardoor dichtbij komt en waarin het een tijdje aangenaam toeven is. Niet de top, wel goed gedaan binnen zijn soort.